In 1996 zette Ferrari de V12 weer voorin. Tegen de tijdgeest in, want de concurrentie putte zich uit in middenmotoren. Maar zoals bij de Daytona ruim twintig jaar eerder werkte het simpelweg beter.

Het resultaat was de 550 Maranello. Een door Pininfarina getekende gran turismo met de motor voorin, de versnellingsbak achterin en daartussen een gewichtsverdeling die nog altijd geldt als een van de mooiste die Ferrari ooit afleverde. De 5.5 liter V12 levert 485 pk en vult de cabine met een geluid dat hoort bij twaalf cilinders zonder turbo’s en zonder excuses.

En dan die schakelpoort. Zes versnellingen, handgeschakeld, open aluminium. De 550 kwam nooit anders, en precies daarom wordt hij gezien als een van de laatste echt analoge V12 Ferrari’s.

Uitgevoerd in Rosso Corsa over Cuoio komt alles samen wat deze periode zo goed maakt. Het klassieke rood, zadelbruin leder dat met de jaren alleen maar mooier wordt, en een interieur dat nog voelt als een grand tourer in plaats van een cockpit.

De markt heeft dat inmiddels ook begrepen. Er werden er wereldwijd iets meer dan drieduizend gebouwd. Trek daar de auto’s af met schade, ontbrekende historie of een verlopen cambelt service, en het aanbod van echt goede exemplaren wordt opvallend snel dun. Goede 550’s met de juiste specificatie zijn dan ook al een tijd structureel in waarde aan het stijgen.

De 550 is geen auto die je koopt omdat het toevallig even kan. Het is een auto die je koopt omdat je precies weet waarom.

Op zoek naar een 550? Laat het ons weten, wij kennen de markt en weten waar de goede exemplaren staan.